Kampong medicine in Atjeh was the doctrine, argued by Dr. J. Tijssen in the conversations printed as Een strijd in Atjeh (1934), that medical provision for the indigenous population of the Netherlands Indies must be carried out of the hospitals and into the kampongs — the villages — if the great mass of the sick were ever to be reached.
The statistical premise
Tijssen’s starting point was numerical. There were many physicians in the Indies, but many worked for an almost exclusively European practice and many for the army; “er blijven millioenen, mogelijk veertig millioen menschen over, waarvoor weinig of geen medische hulp beschikbaar is.” — there remain millions, possibly forty million people, for whom little or no medical help is available. He instanced Simaloer, where twenty thousand people lived with no physician and nothing resembling medical help, visited once a month by a government doctor for a couple of hours.
The cultural premise
The second ground was the Acehnese attitude to hospitals. “De outillage in de hospitalen is boven allen lof verheven. Maar de Atjeher begrijpt moeilijk, dat hij zijn voeten moet wasschen, in het hospitaal, wanneer hem iets aan de oogen scheelt. Hij komt maar hoogst zelden in het hospitaal. Hij is anders dan wij. Om een half jaar langer te leven, liggen wij twee jaar in een ziekenhuis. Want wij zijn erg bang voor den dood. Maar de Atjeher sterft goed, als hij maar in een kampong mag sterven onder zijn eigen menschen. Hij vreest de afzondering in het hospitaal net iets meer dan de gemeenzaamheid met den dood.”
To this he added the observation that the number of blind in the kampongs must be far greater than the portion which let itself be roused from “de doffe gelatenheid waarmee de Inlander het leed dat hem wordt opgelegd, draagt.” — the dull resignation with which the native bears the suffering laid upon him. At Koeta Radja he found a young eye doctor eager to work who had waited four months for his first cataract, while he himself operated on eighty-three persons in twenty-six days in the villages of the North Coast.
The method
The method was mass tour surgery in improvised places: “Op een tafel in een bestuurskantoor, in een pasangrahan, in een marschbivak, in een karbouwenstal.” — On a table in an administrative office, in a pasanggrahan, in a march bivouac, in a buffalo stable. The equipment was deliberately modest — a lamp bought for five guilders, better, he claimed, than the lamp with which Donders worked in his day, and a sterilisation apparatus in the rimboe perfect by comparison with his. The costs to the government were small: “Maar een beetje is noodig. Voor brillen, reisgeld en verbanden.” — But a little is needed. For spectacles, travelling money and dressings.
The procedure was to ask a chief to assemble the blind of his district, to visit the market-day centres, to select those operable, and to operate the following morning; those refused placed themselves at the back of the queue for a second chance.
The justification
Tijssen’s argument for the method was that in the cataract operation the physician had “het wonder in handen” — a thing simple in the scientific sense but speaking by its direct working to the simple of spirit, and therefore “een sociaal ding van beteekenis.” He held that “de medische wereld is, dunkt mij, te huiverig voor de verbinding van wetenschap met het primitieve sociale werk. Dadelijk alles willen zij geven. Alleen volledige therapie op de basis der huidige wetenschap. Dan kost het schatten en het resultaat is prachtig naar de kwaliteit, maar desondanks gering. Wij moeten genoegen nemen met het mindere, juist in dezen tijd, nu voor het meerdere het geld gaat ontbreken. Maar dat mindere dan ook doen zoo effectief mogelijk.”
He held further that trust must be brought into science not only, or not first, by subjecting people to long treatments in hospital, “maar eerst door het wonder, dat wij verrichten kunnen met de operatie” — but first by the miracle that we can perform with the operation; and that “er moet een sociale verhouding tusschen de menschen van het vak en de primitieve bevolking bestaan. Daarvoor moet men de wetenschap uit de hospitalen dragen, de kampong in.” — there must exist a social relation between the men of the profession and the primitive population. For that one must carry science out of the hospitals, into the kampong.
The urgency
The clinical argument for speed was that delay destroyed the possibility of cure: long blindness makes young children incurably blind, and in older persons blind more than about five years psychic changes set in which make the return of vision very difficult or impossible — “Er is geen lust meer om te zien. Men is vergeten wat licht is.” — There is no desire to see any more. One has forgotten what light is. From the seven juvenile cataracts he drew the rule: “Veel liever wat minder goed dan zoo verschrikkelijk te laat,” which he restated in the idiom of the ship’s bridge tables as “speel slecht, maar speel vlug.”
The demand
Tijssen expressly disclaimed money for himself. What was needed was “wat idealisme bij ons in Holland; jonge artsen; èn het inzicht, dat wij op mijn manier duizenden kunnen bereiken, die anders ongeholpen blijven.” — some idealism at home in Holland; young physicians; and the insight that in my manner we can reach thousands who otherwise remain unhelped. It would suffice if a number of young physicians were enabled to work a couple of years in the kampong: “Ze zullen met verruimden blik en met veel kennis terugkeeren en meer waard zijn voor het leven. Terwijl er op die manier met betrekkelijk heel weinig geld een groot werk kan worden verricht.” — They will return with a widened outlook and with much knowledge, and be worth more for life. While in that way a great work can be performed with relatively very little money.
His formula for the relation between the two kinds of work, published in Medische Nood in 1934, was: “Maar ook dan zouden er menschen noodig zijn, die naast het mooie werk in de hospitalen het vuile werk in de kampong willen doen.” — But even then people would be needed who, alongside the fine work in the hospitals, are willing to do the dirty work in the kampong.
The wider diagnosis
Tijssen linked the medical question to a social one. In the last twenty years, he said, the number of Netherlanders in the Indies had multiplied, and the ideal of these later arrivals had been European life in the Indies — a European house, a European family — which the educated native, by reason also of his relatively large official income, imitated with virtuosity. Thereby the Indies fell more and more apart into two great groups: “De massa, die de berghellingen overdekt en de vlakten vult en het eigen leven met al zijn bekommernissen leeft, en daarnaast de groep der Europeanen en de, ondanks allerlei woorden, geestelijk daarmee verbonden groep der inlandsche intellectueelen, die steeds verder van de eerste groep af komen te staan.” — The mass, which covers the mountain slopes and fills the plains and lives its own life with all its cares, and beside it the group of Europeans and the — despite all manner of words — spiritually associated group of native intellectuals, who come to stand ever further from the first group. That ignorance, he said, was more important than the ignorance existing in Holland about the Indies; medically it meant “dat er voor onze jonge artsen geen ander Indië schijnt te bestaan dan het Indië der gevestigde posities in de grootsteedsche practijk en in de hospitalen.” — that for our young physicians there seems to exist no other Indies than the Indies of established positions in the great-city practice and in the hospitals.
See Also
- J. Tijssen
- Cataract campaign on the North Coast of Atjeh (1932)
- Seven juvenile cataracts of Atjeh’s Westkust
- Vereeniging SIMAVI
- Een strijd in Atjeh (1934)
- Medische Nood
- Hoogerheide
- Elliot
- Simaloer
- 1933
- 1934
Source
Een strijd in Atjeh (Een oogarts op het oorlogspad), door Mr. C. Graadt van Roggen, met een voorrede van den heer H. Wanting, redacteur Nieuwe Rotterdamsche Courant (Rotterdam: N.V. Drukkerij Korteweg, uitgave van de Vereeniging „SIMAVI”, 1934), pp. 3–9, 14–16.
Acknowledgement of sources. The material in this article derives from Een strijd in Atjeh (Een oogarts op het oorlogspad) by Mr. C. Graadt van Roggen (Rotterdam: N.V. Drukkerij Korteweg for the Vereeniging „SIMAVI”, 1934). Dutch passages are quoted in the original with an English rendering.