The hoofden van het verzet — the chiefs of the resistance — was the term used in Dutch official language for the Acehnese leaders who had not submitted, and whose recognition of Dutch authority the government of 1897 made the measure of the approach of pacificatie.
In the Memorie van Antwoord
The Memorie van Antwoord answered the question of what sacrifices were still required by stating that this depended “van den tijd die nog noodig zal zijn om het den hoofden van het verzet duidelijk te doen worden, dat verdere tegenstand nutteloos is, omdat Nederland ditmaal onwrikbaar besloten is om aan den Atjeh-oorlog een einde te maken en het vruchteloos zou zijn opnieuw op verandering van inzichten te hopen.” — on the time still needed to make clear to the chiefs of the resistance that further opposition is useless, because the Netherlands is this time immovably resolved to make an end of the Atjeh war, and it would be vain to hope again for a change of views.
The formula was quoted by Bahlmann, who found it unsatisfying, and by Van der Zwaag, who drew from it the conclusion that the government could not even approximately fix the time within which the war would end.
The plurality of leaders
The Minister of Colonies Cremer used the same fact against the demand for a commission of enquiry: to report on the possibility of ending the war the commission would have to speak with the leaders — “Deze strijd toch heeft geen leider maar leiders, want wij hebben op Atjeh te doen met benden over het geheele land verspreid. Aan de eene zijde heeft men b.v. Toekoe Oemar, aan de andere Panglima Polim en vele anderen. Dezer dagen hebben wij nog gehoord van een aanval in Edi onder aanvoering van Nja Mamat Perlak.” — This struggle indeed has no leader but leaders, for in Atjeh we have to do with bands spread over the whole country. On the one side one has, for instance, Toekoe Oemar, on the other Panglima Polim and many others. In these very days we have heard of an attack at Edi under the leadership of Nja Mamat Perlak.
He drew the further conclusion that no peace could ever be concluded: “Er wordt geen vrede gesloten met een volk, dat geen hoofd heeft of ooit gehad heeft, met zooveel invloed, dat het voor het geheele volk kan spreken… Dus zal de oorlog ook nooit op een gegeven oogenblik uit zijn; men zal nooit een bulletin kunnen uitgeven: de Atjeh-oorlog is uit. Langzamerhand zal men onzen invloed zien versterken, dien van de bendehoofden afnemen.” — No peace is concluded with a people that has no head, and never has had one, of such influence that he can speak for the whole people… Thus the war will also never at a given moment be over; one will never be able to issue a bulletin: the Atjeh war is finished. Gradually men will see our influence strengthen and that of the band-chiefs diminish.
The chiefs and the population
Cremer distinguished the chiefs of the resistance from the population, holding that no people’s war was being waged and that “de geestdrijvers op Atjeh die de bevolking medeslepen tot den heiligen oorlog en haar den prang sabil afpersen, zijn minstens evengoed hare vijanden als wij.” — the zealots in Atjeh who drag the population into the holy war and extort the prang sabil from it are at least as much its enemies as we are. H. van Kol took the contrary view, holding that Dutch conduct had made of a manly resistance to foreign intruders a volks-oorlog, and that every Acehnese who fell imposed on his kinsmen the duty of blood revenge; see Atjeh onneembaar.
Van Karnebeek feared that if the sound of Van Kol’s speech should penetrate to the Atjeh-hoofden, its delivery would prove not conducive to the very end its author sought.
See Also
- J. T. Cremer
- Memorie van Antwoord on the Indies budget for 1898
- Staatscommissie voor Atjeh (proposed 1897)
- Teuku Umar
- Panglima Polim
- Nja Mamat Perlak
- Atjeh onneembaar
- Prang sabil as understood in the Tweede Kamer (1897)
- 1897
Source
Atjeh in de Tweede Kamer: Debatten bij de behandeling der begrooting van Nederlandsch-Indië voor 1898, uitgave van de Sociaaldemokratische Arbeiderspartij in Nederland (Amsterdam: J. A. Fortuijn, 1897). Koninklijk Instituut voor de Tropen, Br P95-178, pp. 25, 29, 30, 51, 57–58.
Acknowledgement of sources. The material in this article derives from Atjeh in de Tweede Kamer: Debatten bij de behandeling der begrooting van Nederlandsch-Indië voor 1898 (Amsterdam: J. A. Fortuijn, 1897). Dutch passages are quoted in the original with an English rendering.